از عوامل مهم ساماندهی وضعیت سمپاش های رایج کشور تعیین و بررسی عملکرد و کار کرد آنها در شرایط زارع است تا بتوان با استناد به این اطلاعات برای آینده برنامه ریزی نمود. در یک طرح تحقیقاتی سمپاش های رایج مورد استفاده در محصول گندم به منظور مبارزه با علف های هرز و سن در شرایط مناطق کرج، آذربایجان غربی، خوزستان و خراسان مورد بررسی و ارزیابی قرار گرفت. سمپاش ها شامل تراکتوری بوم دار و لانس دار، توربولاینر و سمپاش میکرونر پشتی بودند. قالب طرح اماری، طرح کاملا تصادفی و نمونه گیری ها به صورت خوشه ای انجام گرفت. 7/39 درصد از سمپاش ها نوع لانس دار بودند که بیشترین درصد را بخود اختصاص داد. سمپاش های بوم دار، میکرونر، توربولاینر و اتومایزر با 6/29%، 14% و 4/8% در رده های بعد قرار گرفتند. بین روشهای سمپاشی از نظر میزان محلول مصرفی در هکتار در سطح 5% و 1% اختلاف معنی داری وجود داشت. بیشترین میزان مصرف محلول سم مربوط به سمپاش لانس دار (2/854 لیتر در هکتار) و کمترین مربوط به سمپاش میکرونر (4/35 لیتر در هکتار) بود. از نظر ظرفیت نظری و موثر سمپاش توربولاینر دارای بیشترین ظرفیت (به ترتیب 3/ 11 و 1/7 هکتار بر ساعت) و سمپاش های اتومایزر و میکرونر به ترتیب (02/1و3/1 هکتار بر ساعت) دارای کمترین ظرفیت نظری بودند. سمپاش های لانس دار، بوم دار و اتومایزر از نظر یکنواختی پاشش قابل ارزیابی نبودند (خیسی کامل سطح کارتهای حساس) در سمپاش های میکرونر و توربولاینر به ترتیب قطر متوسط حجمی 398 و441 میکرون و قطر میانه 189 و 2/123 میکرون بودکه با توجه به این داده ها، ضریب کیفیت پاشش برای سمپاش میکرونر1/2 و توربولاینر57/3 محاسبه گردید. بنابر این با در نظر گرفتن این عوامل و پارامترها، سمپاش میکرونر نسبت به توربولاینر دارای کیفیت پاشش یکنواخت تری است. و این دو سمپاش نسبت به لانس دار، اتومایزر و بوم دار دارای برتری هستند. بیشترین درصد لهیدگی محصول مربوط به سمپاش بوم دار پشت تراکتوری (3/10%) و سمپاش توربولاینر فاقد لهیدگی محصول بود.